Een stevige tik!

Vanmiddag een belafspraak met de cardioloog om de uitslag van de MRI van oudjaarsdag te bespreken. De beste man had geen goed nieuws. Ik heb een vergrote hartspier die een sterk verminderde pompfunctie heeft. Als in: er wordt te weinig bloed rondgepompt. De pompfunctie zit net onder de 30 procent.

Voor de pompfunctie gaan we beginnen met extra medicatie om te zien of er verbetering teweeg kan worden gebracht. Daarnaast zal regelmatige controle en optimaliseren van de medicatie en de bijbehorende onderzoeken als echos een bijna doorlopend traject zijn. Als blijkt dat de ritmestoornissen niet onder controle kunnen worden gebracht met medicatie dan kan in de toekomst evt. een defibrilator (pacemaker) geplaatst worden. Daarnaast zal er een onderzoek gestart worden via het UMC Groningen om te kijken of de hartspier niet alleen te groot is, maar misschien ook ziek, denk aan infectie of ontsteking.

Afgesproken naast een aanpassing in de medicijnen is een fietstest en revalidatietherapie. Zeg maar fysio. Gedurende 3 maanden wordt de medicatie geoptimaliseerd net als fysio en is er hopelijk iets van verbetering in de pompfunctie. Dat mag ook wel, want ik wurg me door de werkdag om vervolgens ’s avonds en in het weekend niets te doen.

Een dreun van jewelste; alleen had ik het eerst nog niet door. De cardioloog had dan wel weer door dat ik het niet door had. Vrouwlief gebeld en haar laten schrikken. Geloof dat ik dat nog het ergste vind, de zorgen die ik haar bezorg. We praten die avond en de dagen erna veel. Spreken af om alles te zeggen, niets achter te houden.

Al met al geen goed nieuws, maar ook niet hopeloos. Zelf ben ik dan nog vol goede moed. En hoewel vrouwlief en ik nog wat groggy zijn van het bericht, zullen we dit aanvliegen zoals we alles aanpakken: de problemen recht in de smoel kijken, er mee omgaan en ondertussen doorgaan met leven en met genieten. Van elkaar, van de kinderen, van hun kinderen en van onze vrienden.