Ik zit rechtop in mijn bed, kijk verbaasd om mij heen. Waarom staan er geen zusters en artsen rondom mijn bed. Waarom laten ze me alleen? Ik heb toch net een hartaanval gehad, wat is dit voor iets raars. Ik besluit op de bel te drukken, en nog een keer, want het gaat me niet snel genoeg. Een zuster verschijnt en ik vraag op geïrriteerde toon, waarom ik geen uitleg krijg?

“Die heeft u zoëven gehad, ik wil het nog wel een keer vertellen”.

Ik kan me er niets van herinneren en zeg dat ook. De zuster is inmiddels alert. Ze heeft door dat ik niet helemaal op aarde ben, zelf heb ik dat nog niet. En ze begint me wat vragen te stellen en op een gegeven moment vraagt ze of ik nog wel weet dat ik heel boos op de dokter was. Ik zeg: nee, maar dat klinkt wel als mij. Een seconde later begint er wat te dagen en zeg: inderdaad en dat was trouwens nog terecht ook.

Dat van die boosheid zit namelijk zo: de cardioloog, een broekje, irriteert me al dagen. Antwoorden krijg ik niet en er wordt steeds op directe vragen heen gedraaid. Die ochtend vroeg ik ook of ik net als mijn kamergenoten een katheterisatie zou krijgen. Dat was volgens hem niet het geval. Tien minuten later verspreekt een verpleger zich en blijkt dat ook ik er eentje krijg. Woest was ik, want het bleek dat dit al steeds op de planning stond voor die dag. Ik vroeg om de cardioloog mij te vertellen wat er nu aan de hand is, pas na anderhalf uur kwam hij langs en sprak als eerste de legendarische woorden “ik denk dat er een misverstand is”. Was niet heel handig van hem, want ik heb hem in het bijzijn van de verpleging verbaal op z’n plek gezet en hem zijn gedraai en onzorgvuldige antwoorden voor de voeten geworpen. Niet dat het wat oplost, zelfs niet oplucht, maar je krijgt me niet bozer als dat je liegt en draait.

Enfin. Ik kreeg een roesje en werd meegenomen voor een katheterisatie. Op zich doodeng, maar dit ging zonder al te veel pijn. Wel bleek dat ze mijn linker kransslagader niet konden bereiken. De rechter was, in tegenstelling tot ik en de artsen verwachtten, niet dichtgeslibd. Mij werd uitgelegd dat ik die middag een echo zou krijgen om te ontdekken waar de linker kransslagader zich bevond, en dat een tweede katheterisatie plaats zou vinden in een ander ziekenhuis die wat meer tools hiervoor zouden hebben.

Die uitleg weet ik allemaal nog en ook dat ze mij naar mijn kamer zouden brengen en in die paar minuten die volgden speelden zich in mijn bewustzijn een complete hartaanval af met volop reanimatie met heel veel mensen en ik overleefde het ternauwernood. Stomverbaasd was ik dus dat er niemand rond mijn bed stond om me uitleg te geven….. wat een roesje wel niet kan doen met mijn hersenen.

Nog steeds ben ik de weg kwijt, mijn overbuurman die tegelijk met mij is opgenomen heeft dat door en vraagt of ik nog weet wat er met kerst gebeurt is. Kerst? Kerst vraag ik? Wat voor dag is het eigenlijk en op dat moment realiseer ik me dat ik geen idee heb waarom ik in het ziekenhuis ben opgenomen. Nu word ik een beetje bang, want dit is wel heel raar.

Gelukkig komen vrij snel daarna de herinneringen weer terug en besluit ik om eerst maar even een tukje te gaan doen. Letterlijk mijn roes uitslapen.