Voor het eerst in de afgelopen jaren en ik wat voelde aan mijn hart of gebrek aan energie voel ik me veilig. Ik lig in het ziekenhuis aangekoppeld aan de hartbewaking en ik zit “in de molen”. Onderzoek na onderzoek en heb rust. Als er wat gebeurt, zijn ze er snel bij.

Ik ben wel overmand door schuldgevoelens richting mijn lief. Nooit heb ik me geuit over mijn zorgen en fysieke ongemak rondom mijn hart. En zij slaapt nu alleen in dat grote vrijstaande huis waar je alles hoort en je je heel alleen kunt voelen. Zij maakt zich enorm zorgen en weet met haar angsten moeilijk raad. Ik app de kinderen en vrienden dat ze een oogje in het zeil moeten houden en dat ze zich groter voordoet als dat ze zich voelt.

Ik voel me veilig en schuldig.