Het was eerste kerstdag en ik was bezig de voorbereidingen te maken voor het eten, want er zouden kinderen komen eten. Stoofvlees, naar een heerlijk recept. Terwijl ik wil beginnen met snijden denk ik bij mezelf; dit gaat niet goed aflopen.

Ik voel me dan al anderhalve week erg slecht. Het gebrek aan energie wat ik al een paar jaar heb, voel ik nog pregnanter, weinig lucht, zweten bij de minste inspanning en een constante druk rondom mijn hart. Ik had al met mezelf afgesproken dat ik na de kerst langs de huisarts zou gaan. In de laatste paar jaren had ik af en toe wat onrust rondom mijn hart, maar dat ging dan na 1 of 2 dagen wel over. Nu duurde het zoals gezegd al bijna 2 weken.

Zonder mijn vrouw iets van mijn klachten zag aankomen, want waarom zou ik een ander zorgen bezorgen, meld ik haar dat ik me niet goed voel en de huisartsenpost ga bellen. Die stellen een hele hoop vragen waar ik geduldig op antwoord en die mijn vrouw grote ogen bezorgen en het gesprek eindigt dat ik direct naar de huisartsenpost moet komen voor verder onderzoek.

Vanaf de huisartsenpost gaat het heel snel. De hele hoge bloeddruk doen daar de alarmbellen afgaan en ik word direct naar de eerste hulp overgebracht. Daar word ik bekabeld met allerlei sensoren die bijna continue in de alarmstand gaan. Ondertussen word er bloed afgenomen. Mij wordt uitgelegd dat als er deeltjes troponine in het bloed zichtbaar zijn, dat er dan een infarct aan de gang is of kort daarvoor geweest is. Binnen 20 minuten komt de uitslag, want het lab heeft het rustig, het is kerst immers.

De troponine wordt inderdaad aangetroffen en ik word naar de hartbewaking gebracht. Hier lig ik een nacht, waarna ik met behulp van medicijnen dusdanig stabiel ben dat ik met een monitor naar een gewone zaal mag.