Vandaag voor het eerst revalidatietherapie. Toen me werd gevraagd of ik revalidatietherapie wilde, meldde men erbij dat het in groepsverband zou zijn. In mijn hoofd werd dit dan gelijk een groep bejaarden waar ik als 50-er het groene blaadje van zou zijn. Bejaardengymnastiek.

Blijkt dat ik de bejaarde van de groep ben en de rest, 4 anderen, allemaal jonger. Zo kun je toch in je eigen bubbel leven, want nooit was het in me opgekomen dat iedereen van een botbreuk tot een specifieke operatie revalidatietherapie zou genieten.

Een lesje in te snel oordelen dus.

De komende 6 tot 12 weken zal ik acte de présence geven bij de fysio’s van het ziekenhuis. De eerste sessie beviel prima, veel uitgelegd gekregen, terwijl ik de oefeningen afwerkte. Fietsen, steps, iets met benen en gewichten duwen en op de loopband.

Wat voor mij niet gehoeven had, was dat een fysio in opleiding, mijn volledige casus kreeg uitgelegd, waarbij nadrukkelijk ook benoemd werd wat er allemaal niet mogelijk was qua verbetering van het hart. Erg confronteren na toch al een emotioneel lastig weekend. Donderdag gaan we weer.